24 november 2017

Ik heb PVS, maar ik leef nog!

Je kent het vast wel, je bent lekker geconcentreerd aan het werk en dan voel je je mobiel trillen in je broekzak. Je hand voelt naar je broekzak, zoekend naar de bron van die trilling. Je pakt je mobiel, geen berichtje, geen oproep gemist, geen notificaties. Of nog erger: je mobiel zit helemaal niet in je broekzak, maar ligt gewoon op je bureau.

Komt je dit bekend voor? Geen nood, je bent niet de enige. Dit zogenaamd Phantom Vibration Syndroom komt bij meer mensen voor dan je denkt. Uit onderzoek blijkt dat 70% van de volwassen en maar liefst 90% van de jongeren er wel eens last van heeft. En het fenomeen bestaat al best lang, de New York Times schreef er in 2006 al een artikel over.

“Mensen leven in een constante staat van alertheid.” – NYT

Maar hoe werkt het?
Er wordt beweert¬†dat je zo gewend raakt aan het dragen van je smartphone dat je het niet eens meer doorhebt, net als een bril, of een ring. Je hebt je hersenen geprogrammeerd dat je mobiel er altijd is, dus als er iets beweegt, moet het wel je mobiel zijn. Je telefoon beweegt in je zak: een sms’je. Je broek schuurt langs je been: ik word gebeld. De rits van je jas schuurt ergens langs: een notification!

Moet je er iets aan doen?
Nou, het is niet schadelijk, maar het geeft toch wel wat stof tot nadenken dat je mobieltje onbewust zo’n onderdeel van jezelf geworden is. En volgens onderzoekers worden we er alleen maar gevoeliger voor.

Paul Huizinga

Papa 2.0 van twee bonus-kinderen, user experience & user interaction.